Puppydag

wo 4 mrt, 13:01

Dat is een super belangrijke taak en ik weet precies wat ik moet doen. Het is heel makkelijk: gewoon zo lief mogelijk zijn. Yana vindt het soms een beetje moeilijk om lief te doen, vooral als kinderen heel druk zijn of ruw met poetsen of rijden. Dan laat ze merken dat ze dat niet leuk vindt! Toen ze hier net kwam snauwde ze meteen als ze iets stom vond. Oren in haar nek en dan heel boos kijken. Of zelfs happen of bokken! Maar inmiddels is ze een beetje bijgedraaid. Ze snapt dat kinderen het niet altijd zo bedoelen en dat ze ook zachtjes kan aangeven als ze iets vervelend vindt. Daarom mocht ze vandaag voor het eerst ook meedoen met de puppydag. Ze was wel een beetje zenuwachtig. We stonden aangebonden aan het buitenhek, Yana stond naast mij. Ze schraapte met haar voorvoet over de grond. ‘Doe nou maar rustig', zei ik. ‘De kinderen komen zo en die vinden het eng als je niet stilstaat.’ En daar zijn ze. Acht kindertjes, de een nog kleiner dan de ander. Ik geef een hummelig hinnikje. Dat gaat vanzelf, dat komt omdat ik weet dat ze vaak lekkere hapjes voor ons meebrengen en daar had ik toch zo’n trek in. Twee kindertjes komen samen met hun moeder op Yana en mij af. ‘Oh, wat een leuke witjes', zegt de moeder. Ze pakt een paar borstels uit de ton en geeft ze aan de kinderen. ‘Ga ze maar lekker borstelen’, zegt ze. Zonder ons te groeten beginnen de ukkies meteen te borstelen. ‘Met de haren mee', zegt de moeder gelukkig, want tegen je haren in geborsteld worden, brr, dat voelt niet lekker. Mijn kind is een jongetje. Hij begint ijverig te poetsen. Mijn wintervacht begint los te laten, dus binnen de kortste keren zit het jochie onder de dikke witte winterharen. Hij giert het uit van het lachen en doet een dansje om de haren af te schudden. Het meisje dat Yana borstelt doet zo haar best dat het puntje van haar tong naar buiten komt. Maar dan doet ze iets geks… ze gaat met de harde borstel precies over Yana’s ruggengraat. Ik zie Yana in elkaar krimpen. Haar oren gaan naar achteren en boos kijkt ze om. ‘Niet bijten!’, roep ik snel en Yana houdt zich in. Maar het is al te laat. Het meisje schrikt en stapt achteruit. Ze botst tegen mij aan en ik blijf zo stevig mogelijk staan. En dan doet Yana iets dat ik niet van haar verwacht had. Ze zet haar allerliefste oren op en duwt zachtjes tegen het meisje aan. Heel eventjes maar en dan kijkt ze naar mij. Ik bries en het meisje begint te lachen. Zo gaat dat vaak met die ukkies: ze huilen, ze lachen en ze vinden ons altijd lief. Even later staat ze alweer bij Yana. Yana doet haar ogen dicht en zucht eens diep. ‘Jij bent de allerliefste', zegt het meisje en geeft haar een zoen op haar neus.

Liefs van Daantje